HuisNieuwsNaaldvrije glucosecontrole

Naaldvrije glucosecontrole

Wat als glucose gemeten zou kunnen worden zonder pijn, inserties of huidirritatie?Een optisch apparaat brengt die mogelijkheid veel dichterbij.



Frequente glucosecontroles blijven een grote uitdaging voor mensen met diabetes.Velen zijn nog steeds afhankelijk van vingerpriktests, waarbij meerdere keren per dag bloed moet worden afgenomen.Anderen gebruiken draagbare monitoren met een kleine sensor die onder de huid wordt geplaatst, maar deze apparaten kunnen de huid irriteren en moeten elke 10 tot 15 dagen worden vervangen.De behoefte aan een pijnloze, comfortabele en betrouwbare methode voor glucosemonitoring heeft onderzoekers ertoe aangezet niet-invasieve technologieën te onderzoeken.

Een team van MIT heeft nu een niet-invasieve manier ontwikkeld om bloedglucose te meten met behulp van Raman-spectroscopie.Deze techniek identificeert de chemische samenstelling door nabij-infrarood of zichtbaar licht op de huid te laten schijnen en te bestuderen hoe het licht door verschillende moleculen wordt verspreid.Met behulp van deze methode bouwde de groep een apparaat ter grootte van een schoenendoos dat glucosewaarden kan meten zonder naalden of geïmplanteerde sensoren.

In tests met een gezonde vrijwilliger produceerde het apparaat metingen die vergelijkbaar waren met commerciële continue glucosemeters, die afhankelijk zijn van een dunne draad die onder de huid wordt ingebracht.Hoewel het huidige prototype te groot is om te dragen, hebben de onderzoekers al een kleinere draagbare versie gemaakt die wordt getest in een kleine klinische studie.

Het team werkt al jaren aan deze aanpak.In 2010 toonden ze aan dat de glucosespiegels konden worden geschat door Raman-signalen uit interstitiële vloeistof te vergelijken met een referentiebloedglucosemeting.De methode werkte, maar het systeem was te groot voor praktisch gebruik.Later vonden ze een manier om Raman-glucosesignalen rechtstreeks van de huid te meten.Normaal gesproken is het glucosesignaal erg zwak en moeilijk te scheiden van signalen die door ander weefsel worden geproduceerd.De groep loste dit op door vanuit de ene hoek nabij-infraroodlicht te laten schijnen en het Raman-signaal uit een andere hoek te verzamelen, waardoor een groot deel van het achtergrondgeluid werd verwijderd.Voor die opstelling was echter apparatuur nodig die ongeveer zo groot was als een desktopprinter.

Het laatste onderzoek richt zich op het inkrimpen van het systeem.Een volledig Raman-spectrum bevat ongeveer duizend spectrale banden, maar de onderzoekers ontdekten dat er slechts drie banden nodig waren: één glucoseband en twee achtergrondbanden.Hierdoor konden ze omvangrijke componenten verwijderen en een prototype bouwen ter grootte van een schoenendoos.